EFENDİM’E MEKTUP
Ey benim kurban olduğum Rabbimin
en değerlisi, pek kıymetlisi…
Ümmetin gözbebeği, Peygamberlerin incisi…
Bu mektubumda Rabbimi arar, seni anarım.
Benki tüm doğruları sende buldum ya Habiballah.
Nice ademoğlu gördüm, imanlı kullar, müminler, zatlar.
Düştüm peşlerine baktım ki ardımda batıl, önümde hakikat.
Ya Resulullah anladım ki seni sevmek Rabbime yol almakmış.
Her adım sanki Miraç’a yükselir gibi yaşamakmış.
Cümle mahluk senin adınla zikreyler.
Ayetler can bulur, itaatle hizaya girer.
Senin adını duyunca kalkar göklerin perdeleri, açılır kilitleri
semanın. Gök kubbe nurla dolar. Cibril, İsrafil, Mikail, Azrail sana
gıpta ile bakar. Çünkü sen şefkat meleğisin. Işığın geceyi
gündüz eyler, yıldızlar nuruna hayran.
Sen ki bu dünyada ümmete uyarıcı, kurtarıcıydın.
En çok sevilensin ve en çok sınava galip olan.
Yetimler yetimi, garipler garibiydin. Ama bize “Sultan”.
Abdullah’a yetimi dediler, yedirdiler. Rabbim gösterdi bir
yetim kaç aleme bedel. Sen bize Amine’nin emanetiydin
ama kol kanat geren yine sendin. Biz ümmetten aciziz, bir
çare, şefaatine talip! Senin sevgin olmazsa olamayız galip.
Kaç nesil sonra geldim ama sana özlem duyarım. Bu nasıl
hasret vuslatına yanarım. Yokluğun kızgın bir çöl misali
yakar bağrımı. Akar gözyaşım kumdan seccademe.
Cennetimin bahçesine diktiğim en köklü ağaç sana
getirdiğim salavattır. Toprağın besler çektiğim her tevhid.
Büyütür hızla haykırdığım her tekbir.
Ne ağıtlar, kasideler hiçbiri ifade edemez yokluğunun acısını.
Ciğerim sönmez, boynu bükük kalır, kifayet bulmaz kelimelerim.
Sensizlik adeta kor bir ateş! Yok bir damla su, bu cihanda
bu yangına? Ey benim gözümün feri, gönlümün neferi. Başı-
mın tacı Efendim. Sana olan sevgim ünvanın gibi “Emin” sıfatın
gibi eminim. Sevginede, şefaatinede mazhar olurum inşallah.
Seni çok seviyorum. Sancağın altında kavuşmak üzere…
Salat ve selamlar senin üzerine olsun, Ya Resulullah…
Hüda rahmet peygamberi ile bize merhamet etti.
Zatı şahanesini bizlere lütfetti.
Mazhar olan bizlere aman ne baht!
Usulca kurdu, en katı gönüllere bile taht!
Hamd ettik, onu bize önder kıldı Rab!
Azgın Lehepler, Cehil’ler oldu harab!
Maziye gömdü ebabiller, mamutları,
Mevla isterse; yetim önder olur, kuşlar da orduları!
En güzel ahlak’ın “O’dur” cihan da timsali
Dünya az kalır, yok kainatta emsali.
AYSUN ADLAR