Uyanışa Çağrı
Oltayı yutmuşuz, sessiz derin sularda
Bir avuç yem için kaybolmuşuz yıllarda
Ellerimiz bağlı, aklımız boş havalarda
Kendi özümüze yabancı tenhalarda
Gür sesimiz var, lakin nutkumuz suskun
Dağ gibi görünürüz, özümüz çürük ve yorgun
Bir çağrı yükselir "Nereye bu gidiş?"
Cevap yok dudakta, cüssede derin bir siniş
Ne zamandır unuttuk "Kime kul olduğumuzu?"
Dünyaya aldanarak göremedik sonsuzluğumuzu
Bir secde kadar yakınken hakikat bize,
Uzak düştük kendi öz benliğimize
Ama hâlâ umut var, karanlığın en koyu anında
Bir kıvılcım saklı uyanan halkların kıyamında
Ayağa kalk fecr yakın zincirlerini kırdığında
Çare sensin,Hak seninle, O'na ram olduğunda
Hasan İlhan / Alanya