Alanya’da yıllardır dinmeyen bir bekleyiş, bir annenin yüreğinde taş gibi duran sorularla yeniden gündemde. 2010 yılında ailesiyle pikniğe gittiği sırada kaybolan zihinsel engelli Dilek Başbağ için, aradan geçen 15 yılın ardından gaiplik süreci başlatıldı. Ancak bu hukuki adım, acıyı hafifletmekten çok, bir belirsizliği daha görünür kılıyor.

Bir piknik, bitmeyen bir sessizlik

Dilek Başbağ, 23 Mayıs 2010 tarihinde ailesiyle birlikte Alanya’nın Kızılcaşehir Mahallesi’ne pikniğe gitti. O dönem 26 yaşında olan genç kadından, o günden sonra bir daha haber alınamadı. Yapılan tüm aramalara, ihbarlara ve geçen yıllara rağmen Dilek’ten tek bir iz bile bulunamadı.

Mahkemeden 6 aylık kritik çağrı

Kayboluşunun üzerinden 15 yıl 7 ay 26 gün geçen Dilek Başbağ için ailesinin başvurusu üzerine Alanya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından gaiplik işlemleri kapsamında ilan yayımlandı. İlanda, Dilek Başbağ’ın hayatta olduğuna ya da ölümüne dair bilgisi bulunan kişilerin, ilanın yayımlandığı tarihten itibaren 6 ay içinde mahkemeye başvurmaları istendi. Belirtilen süre içinde herhangi bir bilgiye ulaşılamazsa, Dilek Başbağ hakkında gaiplik kararı verilecek.

“Ne ölüsünü ne dirisini gördük”

Yıllardır umudunu kaybetmeden bekleyen anne Durdane Başbağ (78), yaşadığı acıyı titreyen sesiyle anlattı. “2010 yılında, pazar günü Oba Kızılcaşehir köyünde kızımı kaybettim. O günden sonra bir daha da bulamadık. Ne ölüsünü ne dirisini gören, bilen yok. Ben kızımın bulunmasını istiyorum. Dayanacak gücüm kalmadı” diyerek yüreğindeki çaresizliği dile getirdi.

“Benim kızım duman mı oldu?”

Kızının kaybolmasının ardından her kapıyı çaldığını anlatan acılı anne, köy imamına ve belediyeye anons yaptırdığını ancak hiçbir sonuç alamadığını söyledi. “Benim kızım duman mı oldu, buhar mı oldu? Uçup gitti mi?” sözleri, yıllardır cevapsız kalan soruların ağırlığını bir kez daha ortaya koydu.

“Gören var ama söylemiyorlar”

Dilek’i mutlaka gören ya da bilen birilerinin olduğunu düşündüğünü ifade eden anne Başbağ, “Mutlaka benim kızımı gören bilen var ama söylemiyorlar. Söylemeyenleri vicdanlarıyla baş başa bırakıyorum. Yeter ki kızım bulunsun, başka bir şey istemiyorum” diyerek herkese vicdan çağrısında bulundu.

Alanya’da 15 yıldır süren bu kayıp dosyası, yalnızca bir hukuki süreç değil; aynı zamanda kapanmayan bir yaranın, dinmeyen bir anne duasının hikâyesi olarak hafızalardaki yerini koruyor.