Antalya’nın Serik ilçesinde yıllar önce yaşanan acı bir kayıp, aradan geçen zamana rağmen unutulmadı.

Henüz 10 yaşındayken sahipsiz köpeklerden kaçarken geçirdiği trajik kazada hayatını kaybeden Mahra Melin Pınar, bu kez çocukluk arkadaşlarının kaleme aldığı satırlarla yeniden hatırlandı.

Mezuniyet heyecanı yaşayan sınıf arkadaşlarının, Mahra’nın mezarına bıraktığı mektup; yalnızca bir anma değil, aynı zamanda yarım kalan bir çocukluğun sessiz çığlığı oldu.

Mezuniyet öncesi duygulandıran vefa

Mahra’nın ilkokuldan sınıf arkadaşları, aradan geçen dört yıla rağmen arkadaşlarını unutmadıklarını gösterdi. Mezuniyet yılına giren öğrenciler, Mahra’nın mezarına bıraktıkları mektupta şu sözlere yer verdi:

“Bu dört yıl boyunca seni hiç unutmadık. Bu yıl mezun oluyoruz, keşke sen de bizimle olsaydın…”

Bu satırlar, çocukların saf duygularını ve kaybın derinliğini bir kez daha gözler önüne serdi.

Arkadaşlarının, “Her zaman kalbimizdesin” ifadeleri ise Mahra’nın yokluğunun sınıf içinde hâlâ hissedildiğini ortaya koydu.

Anne gözyaşlarına boğuldu

Mahra’nın annesi Derya Pınar ve babası Murat Pınar, kızlarının kabrini ziyaret ettikleri sırada bu mektupla karşılaştı. Mektubu mezar başında okuyan anne, duygularına hâkim olamadı.

Yıllar geçse de acının dinmediğini gösteren bu an, hem aile hem de olaya tanıklık edenler için unutulmaz bir duygu yoğunluğu yarattı.

“Hiçbir çocuk korkarak sokağa çıkmamalı”

Mahra’nın vefat yıl dönümünde açıklama yapan Güvenli Sokaklar ve Yaşama Hakkını Savunma Derneği, benzer acıların yaşanmaması için çağrısını yineledi.

Açıklamada, sahipsiz hayvanların kontrol altına alınması, sokak güvenliğinin sağlanması ve mevcut yasaların etkin uygulanması gerektiği vurgulandı.

Özellikle çocukların park ve okul çevrelerinde risk altında olmasının kabul edilemez olduğu ifade edildi.

O acı gün hafızalarda

Olay, 2022 yılında Belek Mahallesi’nde meydana gelmişti. Küçük Mahra, sahipsiz köpeklerden kaçarken yola fırlamış ve bir kamyonun altında kalarak ağır yaralanmıştı.

Günler süren yaşam mücadelesinin ardından hayatını kaybetmişti.

Aradan geçen yıllar, acıyı hafifletmek yerine derinleştirdi. Ancak bu kez, küçük bir çocuğun ardından yazılan birkaç satır, hafızalarda silinmeyen bir iz bıraktı.

Mahra’nın adı, arkadaşlarının kaleminden dökülen cümlelerde yaşamaya devam ederken; geride kalanlara da hem bir vefa örneği hem de toplumsal bir sorumluluk hatırlatması oldu.