15 yıldır süren bir bekleyiş… Ankara’nın Sincan ilçesinde 2011 yılında henüz 14 yaşındayken kaybolan Melike Toyguncu’nun hikâyesi, bir annenin hiç dinmeyen acısını ve adalet arayışını gözler önüne seriyor.

Fatma Toyguncu, kızından geriye kalan bir fotoğrafla yaşamını sürdürürken, her gün aynı sorunun cevabını arıyor: “Melike’ye ne oldu?”

14 Yaşında Başlayan Sessizlik

18 Ocak 2011 günü ablası için YGS formu almak üzere evden çıkan Melike Toyguncu’dan bir daha haber alınamadı. O günden sonra başlayan arama çalışmaları ve yargı süreci, yıllara yayılan bir belirsizliğe dönüştü.

Aile, kızlarının izine ulaşmak için her kapıyı çaldı ancak sonuç alamadı.

15 Yıllık Adalet Mücadelesi

Fatma Toyguncu, geçen yıllar içinde adliye koridorlarını ikinci evi haline getirdi.

Açılan dava sürecinde çeşitli sanıklar yargılandı, bazıları cezalar aldı, bazıları ise delil yetersizliği gerekçesiyle serbest bırakıldı.

Ancak Melike’nin akıbeti hâlâ netlik kazanmadı. Anne Toyguncu, “Bir mezar bile olsa yeter” diyerek yaşadığı derin acıyı dile getiriyor.

Umut Veren Yeni Bir Birim

Son dönemde faili meçhul dosyalar için kurulan yeni bir birim, aileye yeniden umut oldu.

Adalet Bakanlığı tarafından yapılan açıklamalar, yıllardır çözüm bekleyen dosyalar için yeni bir sürecin başlayabileceği beklentisini doğurdu.

Fatma Toyguncu, bu gelişmeyi “tüm kayıp aileleri için ışık” olarak değerlendiriyor.

“Bir Mezar Bile Umuttur”

Acılı anne, kızının hayatta mı yoksa ölü mü olduğunu bilmeden yaşamanın tarifsiz bir yük olduğunu söylüyor. “Bir mezar bile insana umuttur” sözleri ise yıllardır süren belirsizliğin en çarpıcı ifadesi olarak öne çıkıyor.

Melike’nin akıbetinin açıklığa kavuşması, yalnızca bir ailenin değil, benzer acılar yaşayan birçok insanın da beklentisi.

Dinmeyen Acı, Bitmeyen Bekleyiş

Bayramların, Anneler Günü’nün ve özel günlerin kendisi için artık bir anlam taşımadığını söyleyen Fatma Toyguncu, yıllardır aynı duyguyla yaşadığını ifade ediyor: “Ne öldüğünü biliyorum ne yaşadığını.”

Bugün gelinen noktada Melike Toyguncu dosyası, Türkiye’deki kayıp vakaları ve adalet arayışı tartışmalarının da sembol dosyalarından biri olmaya devam ediyor.

Bir annenin sesi ise hâlâ aynı yerden yükseliyor: “Artık kızım bulunsun.”