SON KALE: KARAKTER

Makam görünce değişmesin yüzümüz,
Güç karşısında eğilmesin sözümüz.
Hakikati net ölçsün keskin    gözümüz,
İnsanlık medeniyeti, karakter kalemizde saklı özümüz.

Zengine başka, fakire başka bakma,
Güçlüye susup güçsüze omuz kabartma.
Doğru kimden gelirse gelsin yabana atma,
Hakikati makamların gölgesinde bırakma.

Güç elinde iken adalet gerek,
Servet elinde iken kanaat gerek,
Makam yükselince tevazu gerek,
İnsan kalabilmekse en büyük yetenek.

“Kim söylüyor?” deme, “Ne söylüyor?” de, baştan savma.
Hakikat aranmaz unvanda,malda ve parada.
Bir garibin sözü doğruysa orada,
Bin makamdan üstündür hakikat mizanda.

Birlik çökerse, gün döner,
Servet de saray da çöker.
Kardeşlik,Ortak güven biter,
Taş yapı yükselir belki, insanlık yiter.

Toplum biziz, başkasında arama,
Çürümeyi  örtmez dışarıdan daraba. 
Her küçük taviz bir iz açar yarama,
Vicdan susarsa yarınlar döner seraba

İrade gerek, menfaatten geçecek 
Çıkar karşısında doğruyu seçecek.
Yalnızken de hakka bağlı kalacak,
Ahlak budur; her bedeli verecek.

Güçsüzken iyi olmak marifet değil,
Gücün varken zulme meyletme eğil.
Yoksulken tevazu zor değil.
Zenginlikte insan ol da sevil.

Ata'ndan yadigâr ilham veren bir söz:
Değer yoksa kanun'da yetmez doyumsuzdur göz.
Edep, vefa, güven, adalet, liyakatla çıkar öz.
İnsanın içinde kurulmalı hayat veren töz.

Adalet sesi her zaman yankılansın:
Kalabalık içinde hakikat hiç susmasın.
Takipçi, sanal servet, şöhret ölçü olmasın,
Fikir kartvizite yenik kalmasın.

Dalkavukluk “iş bilirlik” sayılırsa,
Adam kayırmak “bizimki” sayılırsa,
İlkesizlik “esneklik” diye anılırsa,
Yozlaşma kapımızdan içeri salınırsa.

“Herkes böyle yapıyor” deme sakın,
Vicdanın üstü örtülmesin bakın.
Yanlış çoğalınca doğru olmaz hakkın,
Kalabalıkta hakikati tavizden sakın.

Liyakat çekilirse meydandan sessizce,
Emek yorulur, dürüstlük küser gizlice.
Nitelikli insan geri çekilir üzülünce,
Fırsatçı yükselir destek görünce.

Gençlere “çalışma, adamını bul” denirse,
“Ehliyetli değil, çevresi olan” sevinirse,
Bir millet kendi yarınını tüketirse,
Vasatlık tahta çıkar, emek yenilirse.

Beton yükselirken karakter düşmesin,
Servet büyürken vicdan küçülmesin.
Yollar uzarken güven kaybolmasın,
Kalkınma insanın özünü bozmasın.

En büyük kayıp paradaki değil,
İnsanlar birbirine olmuyorsa kefil.
Sözün senetten değersizliğineyse meyil,
Toplum kalabalık olur, "Millet''değil.

Önce kendimize dönelim yüzümüzü,
Sorgulayalım kendi nefsimizi,özümüzü.
Yakınımızın yanlışını savunuyor sakınıyoruz sözümüzü.
Menfaat uğruna susturmuşlar çoğumuzu?

Rakibimiz söylese doğruyu kabul yok.
Sevmediğimiz için hakkı inkâr çok.
Bize sunulan haksız nimettendir edilen stok.
“Bu benim hakkım değil” diyemiyor hiç bir karnı tok.

Vefa, değil ihtiyaç varken yanında durmak ,
Erliktir gücü bitenin de kapısını çalmak.
Cesaret, değil güçsüze bağırıp çağırmak,
Erdemdir güçlünün karşısında doğruyu haykırmak.

Adalet, değil kendin için istediğin hak ve avunduğun,
Sevmediğin insan için de var mı savunduğun.
Karakter, değil herkes görürken iyi olduğun,
Kimse görmezken çıksın doğruluğun.

Makamlar değişir, insanlar gelir geçer,
Servet el değiştirir, şöhret söner.
Kalabalık dağılır, güç merkezleri döner,
İnsanın ardında karakteri kalır varsa hüner.

Ne bıraktın dünyaya, faydalı mı servetin.
Kaç kişiye tepeden baktın, kaçına el verdin? Nedir cüretin?
Gücünle ne yaptın, makamınla nedir şöhretin?
Asıl miras ahirettir: Nasıl akibetin?

Güçlüyken adaleti koruyabiliyorsan,
Zenginken vicdanı taşıyabiliyorsan,
Makamda tevazuyu bırakmıyorsan,
Menfaat uğruna doğrudan kaçmıyorsan;

İşte o zaman insansın, şahsiyet sahibisin,
Karanlıkta bile kendi nefsinin hâkimisin.
Kimse görmese de Allah’ın huzurundasın,
Son kalen karakterindir, onu koruyunca İNSANsın

Bir milletin çöküşü hazine boşalınca değil, nedir bu telaşlar.
Doğru kişiden kişiye göre değişince hukuk yavaşlar.
Liyakat yerini yakınlığa bırakınca,aksın gözden yaşlar.
Vicdan menfaat karşısında susunca yıkılış başlar.

Makam geçicidir, servet emanet,
Şöhret bir gölgedir, güç ise nöbet.
Geriye bir tek hakikat kalır nihayet:

Medeniyetin son kalesi yüce insandır,
İnsanın son kalesi ondaki karakterdir.

Çağlar değişse de değişmez bu hüküm tek gerçek.
Haksızlıklar karşısında eğilmeyen baş gerek.
İnsan kalmak için gerekli değil serveti yüceltmek.
Temiz bir vicdan, sağlam bir karakter gerek.

5 Ekim 2026
Hasan İlhan / Alanya